─=≡Ξ║ علوم آزمایشگاهی ║Ξ≡=─
صفحات وبلاگ
نویسنده: افضل نیا - شنبه ۱ آبان ۱۳۸٩

برخی از تستهای آزمایشگاهی باید برای هر بیمار مبتلا به استئوپروز درخواست گردد. این تستها وضعیت اولیه بیمار را معین و علل ثانویه استئوپروز را رد می کنند. چنانچه شرح حال یا معاینه بالینی بیمار، مطرح کننده علل ثانویه برای استئوپروز باشد، باید بررسیهای آزمایشگاهی تکمیلی انجام شود. حساسیت و ویژگی مارکرهای بیوشیمیایی استخوان در تشخیص استئوپروز پایین بوده و در پیش بینی خطر شکستگی نیزکمکی نمی نماید.


  • جهت ارزیابی استئوپروز در بیماران مراجعه کننده، باید متناسب با وضعیت هر بیمار آزمایش های زیر درخواست گردد: CBC ،ESR ،FBS ،Na ،K ،Ca ، P ،Creat ،AST، ALT،Alk-ph ،TSH ،T4 ،25(OH)D3، آلبومین، توتال پروتئین، پروفایل چربی، جمع آوری ادرار 24 ساعته از نظر کلسیم.
  • غلظت آلکالن فسفاتاز ممکن است در بیمارانی که دچار شکستگی های رو به بهبود هستند، بالا باشد. بنابراین بالا بودن آلکالن فسفاتاز به تنهایی در بیمارانی که به تازگی دچار شکستگی شده اند، ارزش تشخیصی محدودی دارد.
  • تستوسترون سرم در مردان مبتلا به استئوپروز باید اندازه گیری شود، بویژه اگر دچار کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی و آتروفی بیضه ها شده باشند.
  • PTH در بیماران دچار هیپرکلسمی، هیپرکلسیوری، سابقه سنگ کلیه یا استئوپنی باید اندازه گیری شود.
  • در صورتیکه بیمار آنمی غیر قابل توجیه، کاهش وزن، هیپرکلسمی، نارسایی کلیه به همراه سدیمان ادراری غیر فعال داشته باشد، باید مالتیپل میلوم را در نظر داشت و الکتروفورز پروتئینهای ادرار و سرم توصیه می شود.
  • مارکرهای بیوشیمیایی بازچرخش استخوان در تشخیص استئوپروز یا انتخاب بیماران برای انجام BMD،‌ نقش ندارند.

نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :