─=≡Ξ║ علوم آزمایشگاهی ║Ξ≡=─
صفحات وبلاگ
نویسنده: افضل نیا - سه‌شنبه ۳٠ خرداد ۱۳٩۱

در کنار گروه های خونی A، B، AB یا O مثبت و منفی، اکنون دانشمندان دانشگاه ورمونت موفق به شناسایی دو گروه خونی جدید شده اند که می تواند جان هزاران انسان را نجات بخشد.


http://jamnews.ir/Images/News/Smal_Pic/6-12-1390/IMAGE634657882348240322.jpg
به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، شناسایی دو گروه خونی «لنگریس (Langereis)» و «جونیور(Junior)» از مزیت های پزشکی بزرگی در حوزه های انتقال خون و پیوند اندام و همچنین رشد جنین و مبارزه با سرطان برخوردار خواهد بود.
برایان بالیف، زیست شناس دانشگاه ورمونت سرپرست این پژوهش که معمای دو گروه خونی جدید را بر عهده دارد، اظهار کرد: به نظر می رسد که بیش از ۵۰ هزار ژاپنی از گروه خونی «جونیور» منفی برخوردار بوده و ممکن است با مشکلات انتقال خون یا ناسازگاری مادر و جنین روبه رو باشند.
در نسخه ماه فوریه ماه نیچر جنتیکس، این محققان به گزارش کشف خود از دو پروتئین بر روی سلولهای قرمز خون پرداخته اند که مسؤولیت این گروههای خونی نادر را بر عهده دارند.
پروفسور بالیف موفق به شناسایی دو مولکول به عنوان پروتئین های ویژه انتقال با نامهای ABCB۶ و ABCG۲ شده است.
به گفته وی تا پیش از این تنها ۳۰ پروتئین به عنوان مسؤول یک گروه خونی اولیه شناسایی شده بودند که اکنون این میزان به ۳۲ رسیده است.
کشف این دو گروه خونی جدید از آن جایی از اهمیت بیشتری برخوردار می شود که آخرین گروه های خونی کشف شده متعلق به بیش از یک دهه پیش بوده اند.
هر دو پروتئین جدید همچنین با مقاومت در برابر داروی ضد سرطان مرتبط هستند؛ از این رو این نتایج ممکن است از کاربردهای جدیدتری برای درمانهای پیشرفته سرطانها مانند سرطان پستان برخوردار باشند.
بالیف در یک تلاش بین المللی با کمک دانشمندان ژاپنی به بررسی پروتئین هایی که توسط همتایان فرانسوی خود در موسسه ملی انتقال خون فرانسه پالایش شده بودند، پرداخت.
این موسسه انتقال خون، تا کنون ۲۸ گروه خونی دیگر را در کنار گروه های خونی معمول A، B، AB و O به رسمیت شناخته است. این گروه ها از اسامی جالبی مانند دیگو، دافی و لوتری برخوردار بوده و اکنون لنگریس و جونیور نیز به آنها اضافه شده اند.
اگرچه آنتیگون های این دو گروه خونی جدید در دهه های پیش در زنان باردار مبتلا به مشکل وضع حمل کودکان دارای گروه های خونی ناسازگار شناسایی شده بودند، اما اساس ژنتیکی این آنتی ژنها تاکنون ناشناخته باقی مانده بود.
در نتیجه احتمالا افراد زیادی با گروه خونی های لنگریس یا جونیور مثبت و منفی وجود دارند که خود از آن بی خبر هستند و تفاوت میان مرگ و زندگی اکنون می تواند با یک آزمایش ساده مشخص شود.

نویسنده: افضل نیا - دوشنبه ٢٩ خرداد ۱۳٩۱

www.danesh-zist.blogfa.com

مدل سازی رایانه‌ای از هلیکوباکتر پیلوری که در معده انسان زندگی می‌کنند

هلیکوباکتر پیلوری، یک باکتری گرم منفی که در سطح مجرایی پوشش معده دیده می‌شود، اولین بار در سال 1983 توسط وارن (Warren) و مارشال (Marshall) یافت شد . این باکتری التهاب مزمن مخاط زیرین را القا می‌کند. عفونت معمولاً در سال‌های اول عمر کسب می‌شود و در صورت عدم درمان، پایدار می‌ماند. شیوع عفونت در سنین بالاتر و در افرادی که کودکی خود را در وضعیت اجتماعی- اقتصادی پایین سپری کرده‌اند، بیشتر است و بنابراین در نقاط مختلف جهان بسیار گوناگون است. تصور می‌شود شیوع بالاتر در سنین بالاتر، نتیجه اثر همگروهی ناشی از شرایط پایین‌تر زندگی کودکان در دهه‌های گذشته باشد. حداقل 50 جمعیت انسانی جهان، عفونت هلیکوباکتر پیلوری دارند. این ارگانیسم قادر است در محیط اسیدی معده زنده بماند. بخشی از این توانایی، محصول فعالیت بسیار بالای اوره‌آزی باکتری است؛ اوره‌آز، اوره موجود در شیره معده را به آمونیاک قلیایی و دی اکسید کربن تبدیل می‌کند.

عفونت با هلیکوباکتر پیلوری، کوفاکتوری در ایجاد سه بیماری مهم دستگاه گوارش فوقانی است: زخم دوازدهه یا معده (که بر اساس گزارش‌ها در 10-1 بیماران آلوده ایجاد می‌شود)، سرطان معده (3-1/0)، و لنفوم بافت لنفویید مخاط معده (MALT) (کمتر از 01/0). خطر این پیامدها در بیماران آلوده در بین جمعیت‌های مختلف گوناگونی زیادی دارد. اکثریت بیماران دچار عفونت هلیکوباکتر پیلوری هرگز دچار عوارض مهم بالینی نخواهند شد.
زخم‌های معده و دوازدهه در بیماران مبتلا به زخم دوازدهه، التهاب مخاط معده ناشی از عفونت، در ناحیه آنتروم معده شدیدتر است. آنتروم معده اسید ترشح نمی‌کند و مسؤول آزادسازی بیشتر گاسترین است. افزایش سطح گاسترین، خود باعث تحریک ترشح اسید از مخاط فوندوسی مترشحه اسید در بخش‌های پروگزیمال‌تر معده می‌گردد که نسبتاً عاری از التهاب هستند. افزایش بار اسید دوازدهه، آسیب مخاط دوازدهه را به دنبال خواهد داشت، و سبب ایجاد زخم و متاپلازی معده‌ای مخاط دوازدهه می‌گردد. متعاقباً مخاط متاپلاستیک می‌تواند با هلیکوباکتر پیلوری کلونیزه شود و این پدیده احتمالاً در فرایند ایجاد زخم نقش دارد. ریشه‌کنی عفونت موجب علاج طولانی‌مدت زخم‌های دوازدهه در بیش از 80 بیمارانی می‌شود که زخم آنها ناشی از مصرف NSAID نبوده است. داروهای گروه NSAID علت عمده زخم‌های منفی از نظر هلیکوباکتر پیلوری هستند.

باور محققین بر این است که زخم معده محصول آسیب مخاطی ناشی از هلیکوباکتر پیلوری است. همانند زخم‌های دوازدهه، ریشه‌کنی عفونت معمولاً بیماری را علاج می‌کند، به شرطی که زخم معده ناشی از NSAID نبوده باشد.



ادامه مطلب ...
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :